اينكه نامى از اشتداد در آنها برده شده باشد . بلى ، البته كسانى كه عصير عنبى را نجس ميدانند ، حصول نجاست را مشروط به دو امر يعنى حصول غليان و تحقق اشتداد قرار داده‌اند و مرحوم مصنف در اينجا تحريم را مشروط به حصول هردو وصف قرار داده و اين فتوى از ايشان با اطلاق كلمات سايرين و همچنين فرمايش خود ايشان در ساير مواضع مغايرت دارد چه آنكه گفتيم وى در ساير عبارات تحريم را بر حصول صرف غليان مترتّب فرموده است . ولى در عين حال مىتوان با بيانى كه خود ايشان در كتاب ذكرى فرموده‌اند اين تغاير بين عبارات را مرتفع ساخت و آن اينستكه : ايشان در كتاب ذكرى فرموده‌اند : بين غليان و اشتداد تلازم بوده و از يكديگر منفك نمىباشند چه آنكه اشتداد مسبّب است از غليان و پرواضح است كه مسبّب از سبب و به عكس سبب از مسبّب جدا نميباشد در نتيجه وقتى گفتيم حرمت به مسمّاى غليان حاصل مىشود در نهان اين عبارت اشتداد نيز نهفته بوده و هيچ نيازى بذكرش نميباشد لاجرم تصريح به اين قيد مفيد تأكيد مىباشد و بدين ترتيب تغايرى بين عباراتى كه تحريم را بر مطلق غليان مترتب نموده بدون ذكر اشتداد با عباراتيكه در اينجا نقل شد و طىّ آن تحريم معلّق بر هردو وصف قرار داده شده تغاير و اختلافى نمىباشد . قوله : العصير العنبى : كلمه [ عصير ] فشرده شده و آب هرشيئى را گويند . قوله : اذا غلا : مقصود از [ غليان ] جوش آمدن است كه لازمه آن اينست كه اسفلش به اعلا و اعلايش به اسفل مىرود پس تفسير مرحوم